Αυτή είναι μια Rolls-Royce του 1960, μοντέλο Silver Cloud II.
Έχει κινητήρα V-8 6,2 λίτρων.
Ο κατασκευαστής δηλώνει, "Ιπποδύναμη: επαρκής".
Έχει πολύ κομψή ακτίνα στροφής 13 μέτρων.
- Εμπρός; - Καρλ;
- Ναι; - Ο Τζέρι είμαι.
Τζέρι! Ναι. Τι κάνεις;
Είμ' εδώ κοντά κι έλεγα μήπως θες να πάμε για καφέ.
Κοίτα, μόλις κάθισα για πρωινό.
Με πέτυχες την τέλεια στιγμή.
Υπέροχα, έρχομαι σε λίγα λεπτά.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Ξεχωριστοί γκεστ σήμερα, δύο κωμικοί θρύλοι,
ο Καρλ Ράινερ και ο εδώ και 62 χρόνια φίλος του, Μελ Μπρουκς.
Πριν από πολύ καιρό ήρθε κάποιος και μου είπε,
"Μου δίνεις ένα δολάριο για σάντουιτς;"
Και του είπα "Σου δίνω, αν μου υποσχεθείς κάτι".
Λέει "Τι;" Του λέω "Να πας να πιεις.
To χρειάζεσαι ένα ποτό".
- Πώς σου φαίνεται ως τώρα; - Όμορφο!
- Ως αυτοκίνητο είναι φρίκη. - Αλήθεια;
Ναι. Αλλά είναι ωραίο για σαλόνι. Με ρόδες.
- Το δικό σου κάνει έτσι; - Ναι.
Δεν είναι πολύ κομψό αυτό.
Στοίχημα, κανείς δεν ξέρει ότι τα 4 πρώτα επεισόδια του Σάινφελντ
γυρίστηκαν στο πλατό του Dick Van Dyke Show.
- Το θυμάμαι. - Ναι;
- Θυμάμαι… - Ήρθες να μας δεις.
Στην πρώτη εκπομπή.
ΝΟΡΜΣ
Έχετε κατάλογο;
Τι να έχει ο κατάλογος, που δεν το ξέρεις;
- Πόσα πρωινά έχεις φάει στη ζωή σου; - Τις τιμές ήθελα.
Με λένε Ρούθι, θα είμαι η σερβιτόρα σας.
- Κι εμείς οι φαγάνες σου. - Εντάξει!
Θέλω αβγά στραπατσάδα
και πολύ τραγανιστό μπέικον.
Τόσο που να λένε "Παραείναι τραγανό". Αυτά.
- Και μαζί χυμό πορτοκάλι και καφέ. - Έναν καφέ.
- Ο Μελ περνάει κάθε βράδυ; - Ναι.
Από πότε κρατάει αυτή η σχέση;
Από το 1950 σερί.
Δηλαδή 62 χρόνια.
Τη μέρα που τον γνώρισα, έκανε τον "εβραίο πειρατή".
Ξεκαρδιστικό!
Έλεγε "Πανάκριβο πια να λεηλατείς και να βιάζεις!
Για ένα καραβόπαν θες 3,5 δολάρια! Ποιος τα έχει;"
Δε σταματούσε.
Την επόμενη μέρα, πάω και του λέω,
"Ο κύριος από δω ήταν αυτόπτης στη Σταύρωση, προ 2.000 ετών".
Κι άρχισα να παίρνω συνέντευξη…
Γιατί είχε κάνει τον πειρατή, οπότε πήγες πιο πίσω.
Λέω: "Να ένας που ξέρει τα πάντα!"
Έρχεται, λοιπόν, ο Μελ.
Τι ώρα περίπου;
- Στις 8, για φαΐ. - Και τι βάζετε να δείτε;
Μας αρέσουν οι ταινίες που κάποιος λέει: "Αποκλείστε την περίμετρο!"
Οτιδήποτε έχει αυτή τη φράση;
Ή που κάποιος λέει: "Άντε, ξεκουράσου λίγο".
Βλέπουμε το Jeopardy! τρώγοντας.
Κάτσε λίγο! Αυτό δεν παίζεται στις 8.
- Έχω βίντεο. - Α…
- Θέλω όλες τις λεπτομέρειες. - Κάτι που κάνει,
με όλη του την άνεση, είναι ότι, όπως βλέπει τηλεόραση…
αποκοιμιέται με το στόμα ανοιχτό.
Έτσι είναι οι γέροι. Είναι το προνόμιο των γηρατειών.
Κάτι άλλο; Μ' αρέσει να γράφω τους αγώνες μπέιζμπολ,
για να μην έχω να τους βλέπω σερί.
Το τρέχω, πρώτο στράικ, δεύτερο…
Ναι, στην ηλικία μου… δεν έχεις καιρό.
- "Δείξε μου τα βασικά". - Συμπιέζεις.
Πάντως φαίνεται ωραία ζωή.
- Ναι, καλή είναι. - Το παραδέχομαι.
Το πιο ωραίο, και το λέω με ειλικρίνεια, είναι ότι έχεις έναν φίλο.
Το ξέρω.
Κι ότι ακόμα μένετε κοντά και βρίσκεστε.
Εσύ δεν πας ποτέ εκεί;
Είναι πολύ καλός οδηγός. Και νεότερος.
- Είναι 4-5 χρόνια πιο μικρός. - Παιδί πράμα!
Παιδί!
Μπέικον έχω να φάω πάρα πολύ καιρό.
Γι' αυτό πήγες 90.
Το πρωί, πριν απ' όλα, κοιτάω τις νεκρολογίες.
Εσύ έχεις καιρό ακόμα, θα δεις.
Τις διαβάζω, μ' αρέσουν.
Μ' αρέσει ότι ανάγουν όλη τη ζωή κάποιου σε ένα…
"Εφηύρε το ελατήριο του στυλό".
Αν δε γράφουν για μένα, πάω για πρωινό. Αυτό είναι όλο για μένα.
Θα 'πρεπε να δίνουμε φιλοδώρημα πριν φάμε.
- Πριν; - Ναι.
Το να έρχεται ο λογαριασμός στο τέλος δεν έχει λογική.
Γιατί τότε είναι που το φαγητό σ' ενδιαφέρει λιγότερο.
- Ενώ όταν μπαίνεις… - Πολύ καλό αυτό.
Έχεις ενθουσιασμό.
Τα ορεκτικά… έχεις προσμονή: "Θα φάμε κάτι καταπληκτικό απόψε".
Ενώ στο τέλος είσαι με μια γόπα μέσα στον πουρέ,
και θέλουν και λεφτά από πάνω.
Και δεν πεινάς πια.
Και δεν καταλαβαίνεις. Γιατί το 'κανες αυτό;
- Ευχαριστούμε. - Εγώ.
Να μας ξανάρθετε, έτσι;
Δε φύγαμε ακόμα.
Ένας φίλος μου, όποτε έπιανε λογαριασμό, έλεγε:
"Χρεώνουν το βούτυρο;"
Δείξε μου πού βλέπετε τηλεόραση μαζί.
Κοίτα, τα 'φερε ο Μελ αυτά χτες.
Χορεύοντας με τους Λύκους; Τα καινούρια!
- Λοιπόν. Εδώ κάθεται αυτός. - Μάλιστα.
Όχι, όταν τρώει, κάθεται εδώ.
- Στο τραπέζι "Μπρουκς-Ράινερ". - Ακριβώς.
- Από τηλεμάρκετινγκ; - Ναι, βέβαια.
- Α, κάτι ακόμα! - Ναι;
Θα 'ρθει ο Μελ απόψε. Θες να 'ρθεις κι εσύ;
Θα ήταν υπέροχο! Θα το ήθελα πάρα πολύ!
- Στα καλύτερα! Τι τρως; - Εσύ θες ζεστή γλώσσα, ε;
- Ναι. - Ο Μελ τι τρώει;
- Κότα στη γάστρα. - Αλήθεια;
- Μάλιστα. Τέλεια. - Λοιπόν, στις 8.
- Τα λέμε. - Εντάξει.
ΞΕΝΑΓΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ
- Ποιος ήρθε; - Ο Σάινφελντ μάλλον.
Χαίρετε!
- Έφερες φαγητά; - Ναι. Γεια σου, Μελ.
Αυτό μου φαίνεται για πατατοσαλάτα.
Θέλω σάντουιτς! Κοτόπουλο! Πήρες και σούπα;
Ο Καρλ έπιασε δουλειά!
Χτυπάει κάποιον ένα αμάξι. Εβραίο.
Ο φίλος του λέει "Ένα μαξιλάρι!"
Του το βάζει κάτω από το κεφάλι. "Είσαι άνετα;"
Κι ο τύπος λέει,
"Τα βγάζω πέρα".
Μόνο εσύ λες την τελική ατάκα έτσι!
Γαλοπούλα ή ροσμπίφ πήρες;
Καλά, αυτό δεν τελειώνει ποτέ.
Ο γιατρός λέει "Όχι αλάτι".
- Και το 'κοψα. - Σου λείπει;
Πρώτη φορά με ρωτάνε.
Είμαστε όλοι, κωμικοί…
- Κορυφαίοι. - Ναι, έτσι.
- Τι να είναι το Ρ-Μ; - Ροσμπίφ.
- Είσαι έτοιμος για το Jeopardy! εσύ. - Ναι.
Κορνμπίφ τρως ή παστράμι;
Ροσμπίφ. Γεια μας!
Ευχαριστώ για όλα, αλήθεια.
Ξέρεις όμως τι κάνεις;
Όχι; Ωραία.
"Καλησπέρα σας, γνώρισα μια κοπέλα.
Ήταν απίστευτα λεπτή. Την πήγα σ' ένα ρεστοράν.
Και μου λέει ο μετρ, 'Οι ομπρέλες εκεί, παρακαλώ'.
Δε σας κάνω πλάκα". Εσύ όμως δε λες τέτοια.
Στήνεις χαρακτήρες.
Όχι. Καρλ, πες του εσύ τι κάνω.
Εσύ, Μελ, δεν τον έχεις δει ποτέ από κοντά να δουλεύει.
- Μα πάντα… - Γιατί τον ενοχλείς τώρα;
- Όχι, αλλά… - Θα πάω!
Όχι, δε θα πας.
Θα πάω. Δουλεύεις καθόλου τώρα πια;
Είπες ότι θα 'σαι στο Σίζαρς.
Μα εσύ δεν πας ποτέ εκεί.
Όχι, δε θα 'ρθω.
Ξέρεις ποιον θαυμάζω τελευταία;
Κι όχι γιατί είναι αστείος.
Θαυμάζω την εμπορική του δεξιότητα.
- Ποιον; - Τον Λούι Σι Κέι.
- Ως επιχειρηματία εννοείς; - Ναι!
Το σίγουρο, Μελ, είναι ότι όλο αυτό θα κοπεί.
Σιγά που θα κάτσω να ευλογάω τον Λουι Σι Κέι.
Δε σε κατηγορώ.
ΓΙΝΕ ΕΞΥΠΝΟΣ
Αυτή η εκπομπή μού άλλαξε τη ζωή!
- Έβαλε να τη δούμε χτες. - Είχα καλέσει τον Μπακ Χένρι.
Είδαμε τον πιλότο, και λέω: "Μπακ, κάνε μου μια χάρη.
Βάλ' το πάλι, να δούμε τι θυμόμαστε".
Λέει "Εγώ σκάρωσα τον Κώνο της Σιωπής".
Σοβαρά;
"Εσύ σκέφτηκες το Τηλέφωνο-Παπούτσι".
Θεέ μου, με τσακίζεις τώρα. Το λάτρευα!
ΓΙΝΕ ΕΞΥΠΝΟΣ
Κάθε μέρα πήγαινα για καφέ.
Κι ένας τύπος άρχισε να μ' ενοχλεί, μου τραβούσε το παλτό.
Ο Νόρμαν Στάινμπεργκ.
- Ο εβραίος; - Έξοχος σεναριογράφος.
Λέει: "Είμαι δικηγόρος. Δε θέλω να 'μαι δικηγόρος.
Θέλω να κάνω κωμωδία".
Του λέω "Κοίτα, έχω μια εκπομπή, το Γίνε Έξυπνος.
Δες τη και γράψε ένα επεισόδιο".
Η Πράκτορας 99, ο πράκτορας 86…
Και το 'κανε!
Έγραψε δυο τρία επεισόδια.
Δεν ξέρω αν τα πήραν. Αυτόν όμως ναι.
Ήταν όπως στον Νονό.
Του λέω "Μου χρωστάς.
Σε θέλω στο Μπότες, Σπιρούνια και Καυτές Σέλες".
Η πιο φοβερή ιστορία που 'χω ακούσει!
- Συνήθως δεν πάνε έτσι αυτά. - Όχι!
ΜΠΟΤΕΣ, ΣΠΙΡΟΥΝΙΑ…
Για μένα, έχεις πιάσει την καλή,
όταν βγάζεις στη σκηνή ένα τσούρμο καουμπόηδες,
και κάνουν ένα γκέι χορευτικό σε στιλ Μπάσμπι Μπέρκλεϊ.
Το είδα αυτό πριν από λίγες βδομάδες και σκέφτηκα,
"Τι τσαμπουκά είχε αυτός!"
- Ήσουνα σίγουρος ότι θα πετύχαινε; - Όχι.
Όταν έχω διάλεξη ή μάθημα, τους λέω
"Να ευχαριστεί εσάς.
Αλλιώς, δε θα γελά κανείς".
Έτσι.
Εμένα αυτό με γαργαλούσε.
Και μάλιστα έγραψα μια ατάκα, τη λέει ο ένας γκέι χορευτής
σ' έναν σκληρό καουμπόη.
Πλακώνονται, κλαίει, ο άλλος τον κανακεύει, και του λέει,
"Έχω παρκάρει στο κυλικείο".
Ο Μπίλι Γουάιλντερ έλεγε, "Γι' αυτό τρώμε μαζί.
Επειδή έβαλες εκατό καουμπόηδες…
να μπουκάρουν στη Warner Brothers, στο πλατό, με γκέι χορευτές".
Έλεγε "Έχω δει τόσα και τόσα. Τέτοιο πράγμα; Ποτέ!"
Αφού του αρέσει, έλεγα, θα 'μαι καλός, γιατί…
- Τον είχα θεό. - Είσαι!
Είναι ενδιαφέρον ότι και οι δυο όψεις…
Και οι δύο σας κάνατε κάτι για τα ενδότερα της σόου μπίζνες.
Το αστείο για το κυλικείο.
Αντί να πεις "Ποιος θα το καταλάβει;"
Δε μ' ένοια…
"Ποιος ξέρει ποιοι τα γράφουν;"
Ήθελα έναν μαύρο να δικαιώσει πόσο υπέρμετρα λέγαμε τη βρισιά "νέγρος".
Ο Ρίτσι Πράιορ ήταν καλός φίλος, κάναμε παρέα.
Κι ήρθε να παίξει.
Οι τρεις τους, ο Άντριου Μπέργκαν, ο Ρίτσι Πράιορ κι ο Άλαν Γιούγκερ.
- Δούλευε μ' έναν οδοντίατρο. - Δικηγόρος κι οδοντίατρος!
Και παρέμεινε οδοντίατρος ο Γιούγκερ!
Αλλά έγραφε και κωμωδίες, πολύ καλές.
Πλάκα κάνεις.
Εμείς οι πέντε γράψαμε το σενάριο.
Μεγάλο μέρος το γράψαμε στη Νέα Υόρκη. Είχα μαζί τον Νόρμαν.
- Όταν πάω σε κλαμπ κωμωδίας… - Μα γιατί να πας;
- Καμιά φορά θέλω να δω πού πάει το πράγμα. - Ναι.
- Την κωμωδία τη μυρίζομαι, αλήθεια. - Ναι.
Εξαρχής, στο Village Vanguard, όταν είδα τον Ρίτσι Πράιορ.
Γίναμε φίλοι. Έλεγα: "Το 'χει".
Τον Κρις Ροκ! Με τη μία! "Αυτός ναι, έχει πλάκα".
Ο Κρις Ροκ βγήκε το '96. Τώρα έχουμε 2012.
Πάει πολύς καιρός από τότε.
Πόσο έχουμε; 2012;
Διάο… Έχω τόσα ραντε…
Συγγνώμη, λυπάμαι, αλλά… 2012; Διάολε!
ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΤΡΕΛΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ
Είχα την ιδέα για τους δυο παραγωγούς,
το "Εγώ" και το "ιντ". Πήγαινα με χίλια!
Αν έτρωγε ώρα μ' αυτά, δε θα 'χε κάνει τους Παραγωγούς.
Το 'ξερα αυτό! Ένιωθα ότι αν κολλούσα με τα σίριαλ,
είναι βάλτος, κινούμενη άμμος.
Εμένα μου λες;
Όταν ανέβασες στο θέατρο τους Παραγωγούς, τότε ήταν
που σκέφτηκες ότι θα ήταν βαθιά εκδίκηση στον Χίτλερ, για τα εγκλήματά του,
να τον κοροϊδέψεις;
Ήρθε ο Κένι Μαρς στην ανάγνωση, κι έμεινα κόκαλο.
Απίθανος Γερμανός!
Αλλά και μόνο το ότι υπογράφει το απόλυτο έργο κατά του Χίτλερ,
παγκόσμια,
και το ότι το μιούζικαλ ανέβηκε και στη Γερμανία,
- κι έγινε μεγάλο χιτ, πρόσφατα. - Άντε!
Ναι. Πήρα το πρώτο βραβείο θεάτρου
στο Βερολίνο, εκείνη τη σεζόν. Το βραβείο Ερνστ Λιούμπιτς για θεατρικό.
Και μόνο το ότι…
Δεν ξέρω αν τους άρεσε ή αν ήταν για συγγνώμη.
Δεν είμαι σίγουρος.
Ο Χανκ Μαντσίνι είχε φτιάξει
μια οργανική διασκευή του Springtime for Hitler.
Μ' ένα… Σαν λάτιν.
Και ακούγεται, κι είμαι με κόσμο σ' ένα ασανσέρ,
ωραίες κυρίες, και λικνίζονται.
Λέω: "Πού να 'ξεραν τους στίχους!"
Είναι και πρόκληση και πλάκα.
Γι' αυτό έτρεχες στα κλαμπάκια, για να λες,
με αυτά τα νέα νούμερα που σίγουρα θα πατώσουν,
"Πώς θα… Αν βγάλω γέλιο έστω δυο φορές απόψε…"
Έχω κι εγώ να πω πολλά για την κωμωδία, αλλά είναι σαν να μιλάς για το σεξ.
Όσο φαντεζί βουτιά κι αν κάνεις, το νερό είναι 30 πόντοι.
Αστείο. Το 'χεις ξαναπεί αυτό;
- Όχι. - Καλό.
Μα πώς γίνεται; Έχεις αυτήν την κούπα!
"Γέροι εβραίοι λένε ανέκδοτα".
- Γέρος εβραίος είμαι και λέω αστεία. - Μάθημα κωμωδίας!
Ο Μόρτι βλέπει τον Μωυσή στον δρόμο και του λέει,
"Μωυσή, έμαθα για τη φωτιά!"
Του κάνει αυτός…
"Την Πέμπτη!"
Το κατάλαβες; Είδες τι ερμηνεία έδωσα;
- Για ένα χαζό αστείο. - Ναι.
Σε βλέπω σαν βασιλιά.
Πρίγκιπας μόνο, όχι βασιλιάς.
Πήγα να δω τον Άλαν Κινγκ στο Meadowland,
κι είχε μια φοβερή δίωρη παράσταση με αστεία
για τους γονείς, τ' αδέρφια του.
Εμείς στον Άλαν Κινγκ γνωριστήκαμε, στο Γουέστμπερι…
Εκεί ήταν! Για τότε λέω!
Μόνο μια φορά τον έχω δει στη ζωή μου…
- Ήμουν οχτώ χρονών. - Πλάκα κάνεις!
- Αλήθεια; - Ναι. Πήγα κρυφά στα παρασκήνια,
έχει ένα καμαρίνι εκεί, και μπήκα.
Ήσουν εσύ εκεί. Μαζί με τον Άλαν Κινγκ.
Ζήτησα αυτόγραφα και τα έχω ακόμα!
- Αλήθεια; - Ναι!
Λείπω μακριά σου τόσον καιρό
Δεν το περίμενα
Νιώθω πως η αγάπη σου είναι αληθινή Κοντά σου
Με ξάφνιασε το πόσο ευχάριστα πέρασα!
Σοβαρά;
Ευχαριστώ, Μελ.
- Σ' αγαπώ. - Κι εγώ. Χάρηκα που σε είδα.
Εντάξει, κυρίες και μικρόβια. Λοιπόν.
Καληνύχτα. Κούκλα το αμάξι!
Σ' αρέσει; Χάρηκα.
- Του πότε είναι; - Του 1970.
Ήμουν στα 5!
Καληνύχτα! Χάρηκα για τη συνεργασία. Κόφ' το!
Τζέρι; Τι διαφορά έχει ένας Γάλλος από έναν εβραίο;
Ο Γάλλος φεύγει χωρίς αντίο.
Ο εβραίος λέει αντίο και δε φεύγει ποτέ.
Πολύ καλό ανέκδοτο.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου